Rogor Movatvinierot: Drakoni 4 Qartulad Srulad

მოხუცი, რომელსაც ღიმილი ჰქონდა წლების შრამებით, წამოდგა და გარდაუვალი ჰკითხა: "როგორ გადავწყვიტოთ, რომელ სიტყვას ავყვეთ?" დრაკონებმა ერთმანეთს შეხედეს. ჭეშმარიტების ხმა აკვირდებოდა პირველ; ვნება წამოდგა, გაახმობინა და მიეჭრა ჰაერს მწარე სიტყვის მსგავსი. მეხი იცინოდა, ხოლო მზერა ოდნავ უკან დახეული იყო. ბოლოს, მათი უცხო და ძველებური ჰარმონია გაერთიანდა: ყველა სიტყვა ერთად შექმნილიყო.

მეოთხე — მზერითი — იყო ყველაზე რთული. მისი სიტყვები საოცრად ჩაფიქრდა; ისინი ეპყრობოდნენ მომავლის ნიმუში-გზებს და ბრუნავდნენ უკან, რომ წარსულის თესლი აეღოთ. მისი ხმა, როგორც მოლივლივე წყარო, იწერებოდა კოდებად და სიმრავლით; როდესაც ის ამბობდა, ადამიანები ხედავდნენ საკუთარ თავებს ასწავლილი და უსწავლელი გზებით — მათ შეცდომებს, რწმენებს, იმედებსა და კოშმარებს. მზერაი მღეროდა: "თუ სმენთ იმას, რაც ჯერ არ მომხდარა, მზად იყავით დასაცავად ან შეცვლათ იგი."

სრუდალის პირქვანი მოაშკარავა ფიტული — ოთხივე დრაკონის მეტყველება ერთითერთმა. ისინი არ იყო დაპირისპირებული; არც მეგობრებად ჩამოყალიბებულან — ისინი იყვნენ ოთხი ცოცხალი განზომილება ერთი დიდი ამბის: ენის. სიტყვა აქ არ იყო მხოლოდ კომუნიკაცია — იგი იყო ჯადოსნური არსება, რომელსაც ჰქონდა სხეულის ძალა, სუნთქვის და ჭიშკრის ფუნქცია. თითოეული დრაკონის გამოსვლა იყო სიტყვა, რომელიც აცოცხლებდა ხალხს, რჩებოდა ქვის ზედაპირზე ან ურცხვად იჭედებოდა ბავშვების ტუჩებში. Rogor Movatvinierot Drakoni 4 Qartulad Srulad

სწორედ აქ, ქართულის გულში, სიტყვა აღარ იყო მხოლოდ იგი — იგი გახდა ქვა, ცეცხლი, სუფთა ელვა და შორეული მზერა; ოთხივე დრაკონი ერთად აქცევდნენ სისხლს ისტორიად და ისტორიას — სამარეკლად ადამიანური ცხოვრების.

Rogor Movatvinierot Drakoni 4 Qartulad Srulad როგორც უეცარი ამბავი

მესამე — მეხის დრაკონი — შეაღრღნა ჰაერი და მთელი სოფელი ელავდა. მისი სიტყვები სწრაფი და დაუნდობელი იყო, როგორც უეცარი ამბავი; ისინი იცვლიდნენ გეგმებს და ხეს, აცურებდნენ ნავით კომპასს. მასთან სიტყვას ჰქონდა ხმა ბრძოლისა — ალაგ-ალაგად ნაფტით ჩასვენებული. მისი მაცნეები იყვნენ ხეები, რომლებიც ხმაური აქვთ და მშვენივრად იცით — ხეს როდესაც ურტყამთ შუბი. იგი ამბობდა, რომ ცვლილება გარდაუვალია, და სიტყვამ უნდა გაიაროს როგორც ქარიშხალი, რომ თვალები გახსნას.

პირველი ხმა ჩამოიფართხალა — ჭეშმარიტების ხველა, თითქოს საძირკველიდან გამოკვეთილი გრამატიკით. მისი სიტყვებმა გამოკვეთეს ყველაფერი: დაკარგული სახელების სიმღერა, მდინარის ავდა-გამოღმიდან ამოღებული კილომეტრები, დააახვედრა სიტყვა, რომელსაც მხოლოდ კაცი-აღმაშენებელი იცნობდა. იგი ამბობდა: "სიტყვისა გარეშე არ არის სახლი; სიტყვა — ძვალი სამყაროსა." მისი ხმით სოფელს მორევმა მიეცა თავშესაფარი. როდესაც ის ამბობდა

და სოფელმა იგრძნო ცვლილება — ზღაპრული, ცეცხლისა და ელვის ყორანი, მომავლის ჩრდილი. თითოეული სიტყვა იღებდა ადგილს: ჭეშმარიტებით აგდებდნენ ფესვს, ვნებით აცხრობდნენ განცდებს, მეხით ცვლიდნენ წესრიგს და მზერით აწყობდნენ გზებს. სრუდალის ხალხმა მიხვდა, რომ მათი ენა აღარ იყო ერთმნიშვნელოვანი ბასრი ნიშანი — იგი გახდა ნავიგატორი, შერწყმული დრაკონების სუნთქვებით.